Varlığımızı Ne Zaman Unuttuk?

Bilinçaltınız size sizinle ilgili neler anlatıyor, hiç düşündünüz mü?

Peki bunu bilinçli olarak keşfetmeye hiç cesaret ettiniz mi?

İster buna içimizdeki çocuk deyin, ister bilinçaltındaki bir iz, ister bastırılmış bir parça… Aslında etiketlerin bir önemi yok.

Geçenlerde İtalyan grup Måneskin’in Coraline adlı şarkısının bir bölümünün Türkçe çevirisine denk geldim.

Ve o sözler, yıllar önce kendi kendime yaptığım bir bilinçaltı çocukluk çalışmasını getirdi aklıma.

Şarkının sözleri şöyle ;

’’Yangının ve ayazın olurum,

Kış sığınağın,

Nefes aldığın hava olurum,

Kalbini bilirim.

Ve içtiğin su olurum,

İyiliğin anlamı,

Hatta askerin olurum

Ya da akşamının ışığı…

Hiçbir şey istemiyorum karşılığında,

Bir gülümseme yalnızca.

Gözyaşının tek bir damlası bile bir okyanus benim yüzümde.

Hiçbir şey istemiyorum karşılığında,

Biraz zaman yalnızca.

Savaş bayrağın olurum, kalkanın

Ya da gümüş kılıcın.’’

Gözlerim doldu..

Bahsettiğim çalışma belli tekniklerle seni kendi çocukluğunla konuşmaya yönlendiriyor.

Biraz merak, biraz da iyileşme isteğiyle uzandım, yönlendirmelerle odaklanmaya başladım.

Kendi çocukluğumu gördüğümde ise yüzüme bile bakmamıştı. Yapayalnızdı, düşünceliydi ve bir çocuk gibi değildi sanki; gülümsemesi gitmiş gibiydi ama o yüzündeki ifade bana çok şey anlattı kendimle ilgili , onu/kendimi ne kadar ihmal ettiğimi fark etmiştim.

Çocukluğunuzu düşünün. O oyunların içinde nasıl kaybolduğunuzu hatırlayın; nasıl akıştaydınız, zamansız… Zaman sizden akıyordu sanki. Tüm varlığımızla oradaydık, anın içinde, anın kendisiydik.

Sonra inançlarımız, yargılarımız oluşmaya başladı. Zihnimizde hikayeler biriktirmeye başladık, varlığımızı unutmaya başladık. O inançlar yıllarca tekrarlandı; çocukluktaki gibi var olmayı, akışta kalmayı, sorgulamayı unuttuk. Kendimizi unuttuk.

Aynen şarkının sözlerindeki gibi ; biz insanlar katman katmanız; en derinde kalan o çocuk, aslında bizim nefesimiz, sığınağımız, varlığımızın, benim için iyiliğin anlamı..

Ben de kendimden hiçbir şey beklemiyorum artık. Yıllarca zihnimin yarattığı hikayelerin içinde kendimi hırpaladım. Duygusal yüklerimin altında ezildim.

Sözlerin devamındaki gibi ; Sadece bir gülümseme istiyorum, tamamen karşılıksız..

Ruhumun derinlerini deneyimlemeye devam edebilmek için biraz daha zaman..

Çünkü o çocuğun tek bir damla gözyaşı benim yüzümde bir okyanus..

O zaman inandığım inançlar şimdi benim dünyam..

Bu yüzden fark ettiğim andan itibaren, onu yeniden çocukluğundaki akışa bırakmaya karar verdim. Şarkının son bölümündeki gibi ;

Artık gülümseyen o çocuğun savaş bayrağı, kalkanı ve gümüş kılıcı olmaya karar verdim..

İçimdeki o saflığı koruyabilmek için kendi üzerimde çalışmaya ve kendi varlığımda kalmaya devam etmeye.

Cansu Dilmaç